Κατά τη διάρκεια της πολύχρονης υπηρεσιακής σταδιοδρομίας της στην 13η ΕΒΑ υπηρέτησε με αφοσίωση και πάθος την επιστήμη της αρχαιολογίας.
Διενήργησε πλήθος ανασκαφικών ερευνών στην πόλη του Ηρακλείου και το Λιμένα Χερσονήσου, ενώ καθοριστική ήταν και η συμβολή της στην μελέτη, την προστασία και την ανάδειξη των μνημείων του Χάνδακα.
Μέσα από το σημαντικό συγγραφικό της έργο, τις διαλέξεις και τις ξεναγήσεις της έκανε γνωστή στο επιστημονικό και ευρύ κοινό την ιστορία της πόλης του Ηρακλείου.
Άξια μνείας είναι ωστόσο και η κοινωνική της προσφορά ως εκπαιδεύτρια σε πολιτιστικά θέματα στις κλειστές φυλακές της Αλικαρνασσού και στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΣΕ.
Το πολυσχιδές έργο της αποτελεί τεράστια παρακαταθήκη για τους μελετητές της ιστορίας της πόλης μας.
Για τη δοτικότητα, τη γενναιοδωρία και την καλοσύνη με την οποία περιέβαλε πάντα όλους εμάς τους νεώτερους συναδέλφους της, θα είμαστε ευγνώμονες.
Ενεργός πολίτης μέχρι το τέλος δεν δίσταζε να εκφράζει την αιχμηρή κριτική της, χωρίς να υπολογίζει το κόστος.
Στον σύντροφό της, Γιάννη Σταρίδα, στα παιδιά και τα εγγόνια της εκφράζουμε τη βαθύτατη λύπη μας και την αμέριστη συμπαράστασή μας.
